Πάλι εδώ αλλιώς

«Δεν άλλαξες» μου είπε. «Συνεχίζεις να αλλάζεις». Και πόσο δίκιο είχε.

Είναι σχεδόν ένας χρόνος που έχω να γράψω.

Από τότε μέχρι σήμερα πολλά έχουν αλλάξει. Και μακάρι να αλλάζουν τα πράγματα μια φορά στην ζωή μας και μετά να μένουν όπως είναι. Όμως τίποτα δεν αλλάζει και σταματά. Το μόνο τέλος στον δρόμο της ζωής μας είναι ο θάνατος. Όλα τα άλλα είναι μια συνεχή αλλαγή: κατευθύνσεων, οπτικής, απόψεων, σχέσεων, συναισθημάτων, αποφάσεων.

Το να παραδεχτούμε ότι αλλάζουμε πολλές φορέςτο νιώθουμε σαν ήττα. Ότι χάνουμε. Ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε την ζωή μας. Μεγαλώσαμε μέσα σε ένα περιβάλλον όπου το στάσιμο και το σταθερό είναι αρετές. Κι όμως, η ζωή δεν είναι έτσι. Κάθε μέρα καλούμαστε να αποφασίσουμε για μικρά ή μεγάλα θέματα που μας βοηθάνε είτε να μένουμε στο μονοπάτι που επιλέξαμε, είτε να κάνουμε τις απαραίτητες μικροαλλαγές αλλαγές για να συνεχίσουμε.

Αλλάζοντας όμως υπάρχει ο φόβος. Ο φόβος της αποδοχής των αλλαγών. Και εκεί είναι το δυσκολότερο ερώτημα: πως να συνεχίζω να αλλάζω και οι γύρω μου να συνεχίζουν να με αποδέχονται, να τους αρέσω, να με αγαπούν;
Απάντηση δεν έχω.
Διότι η αλλαγή είναι μια αλληλεπίδραση. Μια φυσική σχέση δράσης-αντίδρασης είτε στις σχέσεις μας με άλλους, είτε με εξωγενείς παράγοντες που έτυχαν, είτε στην σχέση με τον εαυτό μας. Κάθε αλλαγή θα επηρεάζει, ή μάλλον καλύτερα θα δοκιμάσει την σχέση, θα την ξεγυμνώσει και θα την ντύσει με νέα ρούχα.

Όταν σταμάτησα να φοβάμαι την αλλαγή, άρχισα να με αγαπώ περισσότερο, να με μαθαίνω καλύτερα και να είμαι πιο ευτυχισμένη. Και συνεχίζω να αλλάζω. Κι ας απογοητεύονται άνθρωποι γύρω μου. Παίρνω δύναμη από όσους χαίρονται για μένα και με κοιτάνε με μάτια γεμάτα σπίθες.

«Μεταβάλλον αναπαύεται.»

Στην αλλαγή βρίσκουν τα πράγματα ανάπαυση.
Ηράκλειτος, 544-484 π.Χ., Ίων φιλόσοφος

 

 

Γενεθλιάζωντας

Έχω γιορτάσει με διάφορους τρόπους τα γενέθλια μου.
Βόλτα με φίλες, χορό σε club, ανοιχτό πάρτι με φίλους και γνωστούς, με ταξίδι, με φίλους, στα μπουζούκια, κλπ

Μεγαλώνοντας στα γενέθλια μου έκανα τον γνωστό απολογισμό! Ομολογώ ότι δεν ήμουν και πολύ θετική στις σκέψεις μου. Όντας πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου έβλεπα πάντα το τι δεν έχω κάνει, που δεν έχω φτάσει, τι λείπει. Είναι και η κοινωνία γύρω μας με μια μόνιμη διάθεση επιδιόρθωσης και επίδειξης.

Φέτος ήταν αλλιώς. Άκουσα τα γενέθλια τραγούδια από τα παιδιά και μου χάρισε ο ένας την μισή καρδιά του (την άλλη την χρειαζόταν 🙂 ) και η άλλη αγριολούλουδα. Πήγα στην δουλειά που τα τελευταία δυο χρόνια έχω δώσε πολύ ενέργεια, χρόνο, αγάπη και πόνο. Χαλάρωσα στο σπίτι, κάναμε τις καθημερινές δραστηριότητες και το βράδυ ήπια μπύρα με φίλες.

Από όλα τα γενέθλιά μου, αυτά δεν ήταν τα πιο ιδιαίτερα. Στο τέλος όμως της μέρας ήμουν ήρεμη. Έχω πετύχει όσα ήθελα; Οχι. Έχω δουλέψει, έχω εκτεθεί, έχω παλέψει, έχω ρισκάρει, έχω αποτύχει. Δεν έχω όμως σταματήσει και συνεχίζω.

Η χρονιά από τα περσινά γενέθλια μέχρι τα φετινά ήταν έντονη σε κάθε πτυχή της. Έντονη. Με πολύ πολύ πόνο, με πολύ απογοήτευση, με πολύ ένταση, με πολύ πίκρα. Αλλά και με πολύ αγάπη, πολύ επικοινωνία, πολύ ενδυνάμωση και αγκαλιά.

Είμαι 38 και κάθε μου απόφαση, λάθος ή σωστή, με έχουν φέρει εδώ. Ναι, δεν έχω πετύχει τα μεγάλα όνειρα, αλλά έχω πετύχει τα μικρά. Τους μικρούς στόχους που με έκαναν να χαμογελώ, να ελπίζω, να συνεχίζω. Και να κάνω λάθη. Αλλά χωρίς ενοχές μετά, χωρίς αυτολύπηση και αγκαλιάζοντας με.

Αυτό το δώρο ξεκίνησα εδώ και λίγο καιρό να μου χαρίζω: εμένα. Να γνωρίσω και να αγαπήσω όχι την καλή πλευρά μου, με όλα αυτά που αρέσουν και είναι αποδεκτά, αλλά την άλλη πλευρά, την σκοτεινή, την δύσκολη, την άβολη, την άσχημη.

Χρόνια μου Πολλά!

Δεν σου αρέσει; Μην το λες!

– Δεν μου αρέσει αυτό.
– Μα γιατί δεν σου αρέσει; Είσαι λάθος. Δεν έχεις δίκιο. Μα, γιατί το είπες αυτό; Τα βλέπεις όπως τα θέλεις. Δεν ξέρεις για αυτό το λες. Τι θα πει δεν σου αρέσει; δεν γίνεται!

Πρόσφατα, υπήρξε μια έκφραση αρνητικής άποψης για κάτι απλό: έναν χώρο. Για τα δικά του δεδομένα, τις δικές του απαιτήσεις και βιώματα, δεν του άρεσε. Και αντί να υπάρξει μια συζήτηση του πως θα ήθελε να ήταν αλλιώς, ή απλώς να κατανοήσουν ότι έχει κάθε δικαίωμα να έχει αρνητική άποψη, βρέθηκε να αντιμετωπίζει επιθετικότητα.

Σε μια κοινωνία, που έχουμε θεσπίσει την ελευθερία της έκφρασης και του λόγου, δυσκολευόμαστε πολύ να διαχειριστούμε μια διαφορετική άποψη. Μας θυμώνει. Μας εξοργίζει. Μας κάνει να θέλουμε να μαλώσουμε. Τι μας δυσκολεύει τόσο να ακούσουμε μια διαφορετική άποψη ή ακόμη και μια κριτική;

Κάθε φορά που κάποιος εκφράζει μια άλλη άποψη από την δική μας, ή του συνόλου, πέφτουμε επάνω με πάθος να του αλλάξουμε γνώμη, να τον πείσουμε ότι κάνει λάθος, να τον απορρίψουμε. Μοιάζει η ικανότητα μας να ακούσουμε κάτι διαφορετικό, να προσπαθήσουμε να το κατανοήσουμε, να το επεξεργαστούμε και τέλος να το φιλτράρουμε μέσα από τα δικά μας βιώματα και απόψεις, να μην υπάρχει. Ή καλύτερα, να μην έχει καλλιεργηθεί.

Αυτή ακριβώς η νεοελληνική ασταθής συμπεριφορά, μας έχει κάνει να κάνουμε επαναστάσεις του καναπέ και του πληκτρολογίου. Και οδηγεί σε μια αποσιώπηση δεκάδων εγκλημάτων. Πόσες φορές πήγαμε να μιλήσουμε για κάτι και η απάντηση ήταν “μην το πεις, θα βρεις τον μπελά σου”. Ενώ πολλές φορές το να μιλήσουμε ανοιχτά και ειλικρινά μας έφερε σε θέση θύτη αντιμετωπίζοντας επιθέσεις και απειλές. Κρυφτήκαμε, σιωπήσαμε, σταματήσαμε να μας ενδιαφέρει.

Και σιγά σιγά, σταματήσαμε να έχουμε την δική μας άποψη, την δική μας φωνή.

Πριν ξεκινήσουμε να αποδεχόμαστε την διαφορετική άποψη και την κριτική ως αφορμή για προβληματισμό, χρειάζεται να απομυθοποιήσουμε εμάς. Μεγαλώσαμε σε μια κοινωνία που “το δικό μου το παιδί είναι το καλύτερο, το πιο τέλειο” και δεν μπορούμε να διακρίνουμε και να αγαπήσουμε τις ατέλειες μας, τα λάθη μας, τον εαυτό μας.

Ίσως τελικά, όλο αυτό είναι η αντίδρασή μας σε ένα φίλτρο τελειότητας που έχουμε βάλει στον καθρέφτη μας όταν κοιτάμε εμάς, και τον μεγεθυντικό φακό όταν κοιτάμε τους άλλους.

«η ωριμότητα μας θα κριθεί από το πόσο ικανοί είμαστε να συμφωνούμε ότι διαφωνούμε, και να συνεχίσουμε παρόλα αυτά να αγαπάμε ο ένας τον άλλον, να ενδιαφερόμαστε ο ένας για τον άλλον, να φροντίζουμε ο ένας τον άλλον, και αναζητούμε το καλύτερο στον άλλον»
Desmont Tutu

Πόσο γήιν@ς είσαι;

(το παρακάτω άρθρο, πρωτοδημοσιεύτηκε στο serrebrity.gr
http://www.serrebrity.gr/index.php/home-sweet-home/tips/510-2018-04-26-15-29-03)

Στις 22 Απριλίου γιορτάσαμε την μέρα της γης. Πολλά   ακούστηκαν για την συγκομιδή σκουπιδιών και την ανακύκλωση. Μήπως όμως αυτό είναι μόνο ένα μικρό μέρος της συνολικής εικόνας;

Πριν πολλά χρόνια αρχίσαμε να σκεφτόμαστε ότι ναι, μεν εξαιρετική η βιομηχανική επανάσταση, και όντως μας βοήθησε πολύ, αλλά λίγο έχουμε ξεφύγει. Λίγο, διότι ακόμη δεν πληρώνουμε για κάθε μας σκουπίδι, ούτε αναγκαζόμαστε να ζούμε με αυτά όπως γίνεται σε άλλες χώρες.
Για καιρό το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να αγοράζουμε, να καταναλώνουμε. Και κάπου κάπου αρχίσαμε να σκεφτόμαστε “μα που πάνε όλα τα σκουπίδια”;
Εκεί, άρχισε το νέο κίνημα της ανακύκλωσης! Εξαιρετική η ανακύκλωση, μόνο που η ανακύκλωση δεν είναι από μόνη της λύση. Είναι μόνο ένα μικρό μέρος της και δεν είναι καν το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε, αν θέλουμε να ζούνε και τα παιδιά μας σε ένα κάπως καθαρό περιβάλλον.

Η αρχή για την προστασία του σπιτιού μας, είναι η μείωση της κατανάλωσης. Σε μια κοινωνία που ο καταναλωτισμός επιβάλλεται ως ο μόνος τρόπος έκφρασης και ζωής, η μείωση της κατανάλωσης μοιάζει ουτοπία. Ευτυχώς, υπάρχουν συγκάτοικοι μας που μας βοηθάνε, όπως η Sarah Lazarovic. Η Sarah Lazarovic (http://longliveirony.com/), η οποία έχει ασχοληθεί με την συμπεριφορική οικονομική και την βιωσιμότητα, δημιούργησε την ιεραρχία των αναγκών κατανάλωσης.

  1. Χρησιμοποίησε ότι έχεις. Άνοιξε τα ντουλάπια, τις αποθήκες, τα σεντούκια,
    κοίτα κάτω από το κρεββάτι,  κλπ. Αν σε βολεύει κάνε μια λίστα του τι έχεις, ώστε αν χρειαστείς κάτι να δεις πρώτα αν το έχεις.
  2. Δανείσου. Πριν μας πιάσει η μανία και έχουμε 8 κουβέρτες στο σπίτι σε περίπτωση που χρειαστούν, όταν είχαμε φιλοξενούμενο ζητούσαμε από τους γείτονες, φίλους, και άλλους, να μας δανείσουν.
  3. Αντάλλαξε. Η ανταλλακτική οικονομία υπήρχε πάντοτε! Ανταλλαγές αγαθών, υπηρεσιών, χρόνου. Ένα κιβώτιο με φρούτα, ανταλλάσσεται με μάθημα ξένης γλώσσας, φύλαξη παιδιού με μια τσάντα που δεν φοράς πια, κλπ.
  4. Thrift σημαίνει λιτότητα. Αλλά χρησιμοποιείται σαν όρος για να περιγράψει τα καταστήματα με μεταχειρισμένα είδη. Πλέον και στην Ελλάδα υπάρχουν καταστήματα που δέχονται και πουλάνε μεταχειρισμένα είδη. Μάλιστα, πραγματοποιούν και υπαίθριες αγορές-flea market με μεταχειρισμένα είδη, χειροποίητα, vintage και άλλα. Ένα παράδειγμα δείτε εδώ https://www.facebook.com/GreeceFleaMarket/
  5. Φτιάξε. Στην εποχή του ίντερνετ και του youtube, με λίγο ψάξιμο, θα βρείτε πολλές ιδέες για να φτιάξετε μόνοι σας. Από κομπόστες, αποξηραμένα λαχανικά, ρούχα, αντικείμενα μέχρι και μεγάλες κατασκευές. Και μπορεί να μην είναι τέλειο, αλλά θα είναι το δικό σου και όπως ακριβώς σε βολεύει. Αν πάλι διστάζεις, αντάλλαξε με κάτι που έχεις, παράγεις, φτιάχνεις με έναν άλλο που ξέρει για να σε βοηθήσει.
  6. Αγόρασε. Συνειδητά και με λίγη έρευνα αγοράς.  Αγόρασε με σκοπό την επαναχρησιμοποίηση τους, τις πρώτες ύλες και το πως θα πεταχτούν μετά. Αντί για ποτήρια μιας χρήσης πάρε ανοξείδωτα. Αντί για άπειρα πλαστικά μπουκάλια νερού, πάρε παγούρι. Αντί για πλαστικές οδοντόβουρτσες, πάρε ξύλινες. Και προτίμησε όσο γίνεται τοπικής παραγωγής, καθώς  όσο πιο μακριά παράγεται και διανέμεται ένα προϊόν, τόσο περισσότερο επιβαρύνει το περιβάλλον για την μεταφορά του.

“Αν μπορούσαμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας,  θα μπορούσαν επίσης ν’ αλλάξουν κι οι τάσεις στον κόσμο. Όπως ένας άνθρωπος αλλάζει τη δική του φύση, το ίδιο αλλάζει και η συμπεριφορά του κόσμου απέναντί του… Δεν πρέπει να περιμένουμε να δούμε τι κάνουν οι άλλοι.”

Γκάντι.

Γίγαντας ή νάνος;

(αυτό είναι ένα παλιό άρθρο που είχε δημοσιευτεί σε άλλο blog)

Στην γλώσσα του διαδικτύου τα λένε troll*.
Στα παραμύθια είναι ο γίγαντας ή ο νάνος ή ο τρωγλοδύτης.
Πριν το διαδίκτυο ήταν αυτοί που πάντα γκρίνιαζαν στην παρέα, που πάντα έβρισκαν έναν λόγο για καβγά, που πάντα έβλεπαν το αρνητικό και είχαν έναν κακό λόγο για τον καθένα.
Πόσο κουραστικό μπορεί να είναι αυτό;
Ειδικά όταν σε ένα γενικό κλίμα ελαφρώς γκρι και απαισιόδοξο, έχεις και τα ψυχολογικά του καθενός! Γράφεις κάτι, μια σκέψη, μια πράξη, οτιδήποτε, και αρχίζει ο άλλος να γράφει με τόση κακία που σε κάνει να θες να ορμήξεις στην οθόνη.

Όλοι έχουμε πέσει θύμα ενός troll. Είτε στον προσωπικό μας τοίχο στο fb, είτε σε προσωπικά μηνύματα, είτε με σχόλια σε κάθε ανάρτηση μας, ακόμη και με αναρτήσεις που περιγράφουν ακριβώς εμάς.
Το πως θα αντιμετωπίσουμε τα troll εξαρτάται:
-από το ποιος έχει τέτοια συμπεριφορά. Συχνά είναι γνωστοί μας, ακόμη και φίλοι μας. Το θετικό όταν μεγαλώνεις είναι ότι ξεχωρίζεις και βλέπεις πιο καθαρά τους γύρω σου. Μπορεί να είναι πιο δύσκολο να εμπιστευτείς και να κάνεις φιλίες, αλλά πιο εύκολα μπορείς απλώς να κάνεις delete.
-από το πως είμαστε εμείς. Αν αυτή συμπεριφορά γίνει όταν έχουμε τις μαύρες μας πολύ πιθανό να ανταποδώσουμε αυτή την συμπεριφορά.
-από το ποιο θέμα αφορά. Αν αφορά κάτι μακρινό από εμάς, αδιαφορούμε εύκολα. Αν είναι όμως κάτι που είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι, δεν είναι πάντα εύκολο να μείνουμε ήρεμοι.
-από το που γίνεται. Αν είναι στο προσωπικό μας προφίλ, αν είναι σε μια ομάδα, κλπ. Μην ξεχνάμε όμως ότι όπου και να γίνεται τα γραπτά μένουν. Ειδικά στο διαδίκτυο!

Κάθε φορά που διαβάζουμε κάτι που μας ενοχλεί ας θυμόμαστε ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να γράφει ό,τι θέλει. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι είναι αλήθεια, ότι συμφωνούμε, ότι έχει καλό σκοπό, ότι όσοι το δουν συμφωνούν ή ότι πρέπει να το διαβάσουμε.
Το ίδιο ισχύει και με την γνώμη του καθενός. Όλοι έχουν μια γνώμη ακόμη και για αυτά που θεωρούμε ότι δεν θα έπρεπε να έχουν.
Όλοι είμαστε διαφορετικοί.
Αυτός που έχει τέτοια συμπεριφορά συνήθως έχει τα δικά του, ίσως μεγαλύτερα, θέματα να λύσει και να ξεσπάει ή να βρίσκει απασχόληση σε θέματα άλλων.
Και τέλος όλα είναι θέμα επιλογών.
Μπορεί ο άλλος να θέλει να είναι ο Γκρινιάρης νάνος, ας μην τον κάνουμε Γίγαντα.

Don’t feed the trolls
(εκνευρίζονται περισσότερο και σκάνε σαν σαπουνόφουσκες)

*https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CF%81%CE%BF%CE%BB_(%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AF%CE%BA%CF%84%CF%85%CE%BF)

 

elis made it

Πριν περίπου 4 χρόνια, το 2013, σε κάποιο καφέ αναφερθήκαμε στην ραπτική. Συζήτηση στην συζήτηση, μια άγνωστη μέχρι τότε κοπέλα, προσφέρθηκε να μας μάθει μερικά βασικά πράγματα. Αυτή δεν ήταν η πρώτη μου επαφή με την ραπτική.

Η πρώτη φορά που είδα ραπτική ήταν στο σπίτι μου ως παιδί. Θυμάμαι αμυδρά να ράβει η μητέρα μου κάτι αρκουδάκια και αποκριάτικες στολές. Σύντομα όμως σταμάτησε και απλώς την έβλεπα σε ένα κουτί στην άκρη του δωματίου. Αργότερα, ως μαθήτρια στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή (Λύκειο) διδάχτηκα ραπτική στο χέρι και λίγο στην μηχανή. Και υφαντική αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο και άλλο άρθρο 🙂
Τελικά, οι συνθήκες με έφεραν να έχω την πεθερά μου που ράβει. Πολύ. Όχι τα απλά: σεντόνια, φούστες, κλπ, αλλά σακάκια, φορέματα, κλπ. Τα περισσότερα από έτοιμα πατρόν όμως εξαιρετικά. Από τα αγαπημένα μου ρούχα είναι αυτά που μου έχει ράψει. Διότι δεν είναι μόνο ένα μοναδικό κομμάτι, αλλά το είδα να δημιουργείται από ένα κομμάτι ύφασμα, κλωστή και αγάπη.

isa_178x178.175937188819_mp7b‘Έτσι όταν υπήρξε η ευκαιρία αυτή, συναντηθήκαμε 3-4 φίλες και μάθαμε τα βασικά της ραπτικής. Από τότε, έχουν περάσει 4 χρόνια, ένα ακόμη παιδί στην οικογένεια και μια νέα ραπτομηχανή! Δεν σας κρύβω ότι είμαι πολύ πολύ διστακτική στο να εκτίθεμαι. Και μπορεί το να γράφω εδώ να τίθεμαι στην κριτική του καθενός, το να φτιάξω όμως κάτι για κάποιον με τρομοκρατεί. Πάντα είχα αυτό το άγχος: τι θα πουν, θα τους αρέσει, και αν δεν τους αρέσει; Θα περίμενε κάποιος μετά από τόσο καιρό με την ενασχόλησή μου με χειροποίητες δημιουργίες (αγιογραφία) να είχα ξεπεράσει το άγχος. Λένε όμως, ότι όλα θέλουν την κατάλληλη στιγμή, το σωστό timing, την ωρίμανση των κατάλληλων συνθηκών.

Με μεγάλη μου χαρά (και πολύ άγχος) σας παρουσιάσω το ηλεκτρονικό μου κατάστημα στην παγκόσμια πλατφόρμα του etsy elismadeit. Εκεί θα βρείτε δημιουργίες που χρησιμοποιώ και εγώ: υφασμάτινα τσαντάκια, επαναχρησιμοποιούμενα καλύμματα τροφίμων από κερί μέλισσας,  υφασμάτινες σερβιέτες, και άλλα. Κάθε δεύτερη εβδομάδα του μήνα θα προσθέτω νέες δημιουργίες όπως αυτά που ήδη ετοιμάζω: επαναχρησιμοποιούμενα καλύμματα τροφίμων από κερί σόγιας (επιλογή vegan), νέα σχέδια σε υφασμάτινες σερβιέτες, υφασμάτινες τσάντες για έξοδο αλλά και για ψώνια, και άλλα. Μη διστάσετε να μου γράψετε ένα καλό λόγο και να μου προτείνετε ιδέες που θα θέλατε να δείτε. Καλοδεχούμενες και οι παρατηρήσεις σας που θα γίνουν κίνητρο να βελτιώσω/αλλάξω (ή όχι) τις δημιουργίες.

Καταγραφή

Κατάλληλη στιγμή, σωστό timing, κατάλληλες συνθήκες αλλά το κυριότερο άνθρωποι που πιστεύουν σε σένα και σε παρακινούν. Κάθε ένας είτε λίγο, είτε πολύ, με ένα λόγο, μια κίνηση, ένα χαμόγελο ήταν και είναι η έμπνευση και η κινητήριος δύναμη.

 

Παναγιώτη, Μαρία, Βίκυ, Νατάσα,  σας ευχαριστώ πολύ για το σπρώξιμο!

 

 

 

 

παιδικά ρούχα VS παιδικά ρούχα

Υπάρχουν παιδικά ρούχα; ναι, ναι, το ξέρω ότι υπάρχουν καταστήματα με ρούχα που απευθύνονται σε ανήλικους, αλλά υπάρχουν παιδικά ρούχα;
Εχθές πήγα να αγοράσω παιδικά ρούχα. Όπως ξέρετε τα παιδιά μεγαλώνουν. Και μαζί μεγαλώνουν νούμερα παπουτσιών, κονταίνουν φόρμες, στενεύουν μπλουζάκια με ρυθμό ανά εξάμηνο ή ακόμη και ανά τρίμηνο. Έτσι πήγα να αγοράσω δυο βερμούδες, παντελόνια δηλαδή πιο πάνω από το γόνατο.

Τα παιδικά ρούχα καλύπτουν πρώτα το σημαντικότερο: να είναι ζεστά ή δροσερά. Εκτός από αυτό όμως, τι σκοπό έχουν τα παιδικά ρούχα;
Ωωω, μην απαντήσετε αμέσως… σκεφτείτε το καλά.
Αν η απάντηση είναι μόνο «όμορφα» τότε μάλλον δεν σκεφτήκατε τα παιδιά αλλά ενήλικες. Τα παιδικά ρούχα, είναι ρούχα για παιχνίδι. ΓΙΑ ΠΑΙΧΝΊΔΙ. Άρα πρέπει να είναι κυρίως άνετα. Τα παιδιά θέλουν να παίζουν, όχι να βγαίνουν για καφέ στην αγορά. Θέλουν να κινούνται συνέχεια! Μπορεί να είναι και όμορφα αρκεί να είναι άνετα και ασφαλή για παιχνίδι.

Καταλαβαίνω ότι πολλοί παράγοντες μας έχουν κάνει, να κάνουμε μικρομέγαλα τα παιδιά. Να θέλουμε να είναι μικροί ενήλικες. Ενήλικες εγκλωβισμένοι σε σώματα παιδιών. Μικρογραφίες του εαυτού μας. Πως γίνεται να παλεύουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, να κάνουμε τις κόρες μας να είναι δυνατές, να μην αφήνουν να τις καθορίζουν από το φύλο, και τους γιους μας να φέρονται στις κόρες μας ως ίσους και ταυτόχρονα να τα ντύνουμε κοριτσίστικα και αγορίστικα, και όχι παιδικά; Τι είναι αυτό που μας κάνει να αποδεχόμαστε μια αγορά παιδικών ρούχων επικεντρωμένη στο sexy κορίτσι και το δραστήριο αγόρι;

Εχθές πήγα να αγοράσω παιδικά ρούχα. Πήγα στην χωριστή ενότητα για αγόρια και ήταν κυρίως βερμούδες, τζιν, φόρμες, μπλουζάκια, πουκάμισα και φούτερ. Πολλά μονόχρωμα, άνετα, μαλακά. Ελάχιστα πολύχρωμα, με σχέδια κλπ. Πήρα μια βερμούδα όπως της φωτογραφίας, και έπειτα πήγα στην ενότητα για τα κορίτσια. Μπλουζάκια στενά (γιατί να είναι άνετα;) και κοντά, σορτσάκια όπως της φωτογραφίας, κολάν, φορέματα, φούστες, παντελόνια κολάν. Ελάχιστα μονόχρωμα, και ελάχιστα άνετα.

IMG_20170722_104619

 

 

 

-Συγνώμη, μήπως έχετε σορτσάκια για κορίτσια;
-Ναι, φυσικά, εδώ. (μου δείχνει σορτσάκια όπως το κίτρινο)
-Ναι, είναι πολύ κοντά, τα θέλουμε για παιχνίδι.
-Αυτά είναι. Έχουμε μετά κολάν.
-Τα κολάν είναι στενά και είναι μακριά.
-Βερμούδες όπως αυτή έχετε; (και τις δείχνω το πράσινο από το τμήμα των αγοριών)
-Εεεε… όχι.
Πήγα στο αγορίστικο τμήμα και πήρα μια βερμούδα για παιχνίδι. Όχι για αγόρι, ή για κορίτσι, αλλά για ένα παιδί που θέλει να παίξει στα χώματα, να κάνει ποδήλατο, να κάνει τσουλήθρα, να τρέξει.

Ως ενήλικες συζητάμε και διεκδικούμε την ελευθερία να επιλέγουμε το τι θα φορέσουμε και αυτό να μην μας καθορίζει.Προβληματιζόμαστε από τις διακρίσεις μεταξύ γυναικών και αντρών, παλεύουμε να πεταχτούν οι ταμπέλες που αφορούν το φύλο χωρίζοντας σε κατηγορίες: γυναίκες για σεξ, σπίτι, χαζές (αλλιώς αν κάτι δεν ισχύει απο αυτά κακοχαρακτηρίζονται) και άντρες για δουλειά, ανέκφραστοι, δυνατοί (αλλιώς αν κάτι δεν ισχύει δεν ισχύει από αυτά κακοχαρακτηρίζονται) και ταυτόχρονα αφήνουμε τις εταιρίες να βάζουν ταμπέλες στα παιδιά μας.

Τα παιδικά ρούχα είναι για παιδιά. Και τα παιδιά παίζουν με άνετα, όμορφα και πολύχρωμα ρούχα για παιχνίδι.