τολμάμε;

Standard

Κάποιες μέρες είναι πιο μαύρες από άλλες.
Είναι οι μέρες που αφήνω να με καταβάλουν τα γεγονότα. Τουρκία, Νίκαια και πάλι Τουρκία. Και αυτά που ήδη συνηθίσαμε: πείνα, φτώχεια, εξαθλίωση…
Έπρεπε να μην δω ειδήσεις. Κάπου εκεί νομίζω ότι κάνω το λάθος. Θεωρώ ότι οι δημοσιογράφοι θα έχουν γίνει πιο σοβαροί, πιο ανθρώπινοι, πιο υπεύθυνοι. Βίντεο χωρίς προειδοποιήσεις, πτώματα, live αποκεφαλίσεις και βιασμοί, στις ειδήσεις των 14:00. Αλλάζω κανάλι και βλέπω ντοκιμαντέρ, παλιές σειρές. Και πάλι, στο επόμενο διάλειμμα τα κανάλια (δυστυχώς και τα κρατικά) διαφημίζουν την βία, το αίμα και τον πόνο που θα παίξουν και σε καλούν και εσένα. Γιατί όχι; Έχεις παίξει παιχνίδια που είσαι στρατιώτης και σκοτώνεις. Έχεις δει ταινίες με ωμή βία, συγνώμη, καλλιτεχνική άποψη της βίας. Έχεις δει ήδη τόση βία που έχεις πάθει ανοσία. ή την θες για να νιώσεις κάτι, να νιώσεις τυχερός, ζωντανός, να νιώσεις άνθρωπος.
Κλείνω την τηλεόραση και μπαίνω στο ίντερνετ. Ένα μικρό παιδί, σκεπασμένο με την κούκλα δίπλα του αναδημοσιεύεται κατά χιλιάδες. Και τα like βροχή. Πόνος σε αναπαραγωγή… Δεν γλιτώνω από πουθενά: αν δεν είναι στην τηλεόραση είναι στο ίντερνετ. αν δεν είναι στο ίντερνετ είναι στις συζητήσεις  με όλες τις αιματηρές λεπτομέρειες. Οι συζητήσεις μας έχουν περιοριστεί στον πόνο, στην απελπισία και όταν αυτά στερεύουν στην ζωή άλλων.
Οι γονείς ακόμη πιο πολύ παλεύουμε να μείνουμε αισιόδοξοι. Να μείνουμε ψύχραιμοι. Διότι τα παιδιά μπορεί να μην καταλαβαίνουν ακριβώς, αλλά αισθάνονται. Νιώθουν ότι κάτι δεν πάει καλά. Νιώθουν ότι κάτι γίνεται και δυστυχώς συχνά τα κάνουμε να αισθανθούν ότι ευθύνονται. «Τα παιδιά πρέπει να ξέρουν» λένε κάποιοι. Να ξέρουν, ίσως. Αλλά όχι να βλέπουν και να ακούν τόση βία. Διότι τότε ίσως θελήσουν να την επαναλάβουν. Και ξέρουν καλά πως μοιάζουν τα όπλα καθώς κυκλοφορούν πιστά αντίγραφα τους ως παιχνίδια χωρίς να προβληματίζεται κανείς. Οι «ειδικοί» ασχολούνται περισσότερο με την φυσική ανάγκη των παιδιών να κοιμούνται με τους γονείς τους και όχι με την τόση βία που βιώνουν μέσα από κάθε μέσο: τηλεόραση, μουσική, παιχνίδια, κλπ.

Πήρα τα παιδιά και πήγαμε μια βόλτα. Με το κεφάλι κάτω έβλεπα ράφια έχοντας το μωρό στο μάρσιπο και την μεγάλη να κρατάει το καρότσι. Απορροφημένη μέσα στις σκέψεις μου για όλα αυτά που βλέπω να γίνονται χωρίς να μπορώ να αντιδράσω με σταμάτησε μια e-φίλη. Δεν ξέρω καν αν έχουμε πιει καφέ μαζί, ούτε καν να έχουμε μιλήσει στο τηλέφωνο. Και όμως μιλήσαμε σαν φίλες από παλιά: λίγο γκρινιάξαμε, λίγο είπαμε τον καημό μας, λίγο τα νέα μας. Μέσα σε αυτά που είπε κάτι που με ξάφνιασε και με συγκίνησε ταυτόχρονα.
Την άλλη μέρα έμαθα το πιο δυσάρεστο γεγονός για μια φίλη. Για μια μαμά που γνώρισα πριν γίνουμε και οι 2 μαμάδες. Μόνο που εγώ θα ζήσω άλλη μια μέρα να μεγαλώνουν και να ανθίζουν τα παιδιά μου. Άλλη μια μέρα να οργανώνουμε δράσεις για τα παιδιά, να μιλάω με άλλες μητέρες, να ζωγραφίζω, να ράβω, να ζω. Και ήταν αυτή η μικρή φράση που είπε η e-φίλη που συνάντησα τυχαία ανάμεσα στα θλιβερά γεγονότα που με έκανε να χαμογελάσω πάλι.

Ίσως  η απελπισία μας κάνει να νιώθουμε όλα πιο έντονα. Ίσως όταν αισθανόμαστε ανήμποροι να είναι πιο εύκολο να δεχτούμε βοήθεια. Ίσως η καρδιά μας διψάει τόσο για λίγη αγάπη που γινόμαστε ρομαντικά αφελείς και ανόητα αισιόδοξοι. Ίσως… όχι ίσως. Σίγουρα κάτι πρέπει να κάνουμε. Ας γίνουμε εμείς η αγάπη, η αισιοδοξία και η δύναμη. στην οικογένεια μας, στους φίλους μας , στο περιβάλλον μας. Υπάρχουν τρόποι: μια γειτονιά οργανώνει παιχνίδια για τα παιδιά στην αλάνα που έχουν. κάποιοι οργανώνουν δράσεις για παιδιά. κάνουν μια βιβλιοθήκη.  οι γειτόνισσες συναντιούνται κάθε μέρα για καφέ. ένα χαμόγελο, μια φράση, μια πράξη.
Πέρυσι τέτοια εποχή, έγραφα πάλι για επαναστάσεις. Διότι αυτό χρειαζόμαστε: επανάσταση θετικών συναισθημάτων. επανάσταση αγάπης. επανάσταση ανθρωπιάς. Όλοι μπορούμε. Το ερώτημα είναι όμως: τολμάμε;

Advertisements

About elisabethmmm

Ζούσα στην Θεσσαλονίκη, μέχρι που γνώρισα τον Παναγιώτη και ξεκινήσαμε την οικογένεια μας στις Σέρρες. Έτσι προστέθηκε η ΑνναΜαρια και ο Ιωάννης! Το ιστολογιο το σκεφτομουν απο τις πρωτες μέρες της νέας αρχής μας εδώ. Η σκέψη ωρίμασε, τα παιδιά γεννήθηκαν, η οικογένεια συντονίστηκε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s